In de naam van Allah, de Meest Barmhartige, de Meest Genadevolle. Alle lof is voor Allah, de Heer van de werelden.

En vrede en zegeningen zijn met onze meester Mohammed, de ongeletterde en betrouwbare profeet, en met zijn familie en alle sahaba.

Vervolgens, beste broeders en zusters, vrede, genade en zegeningen van Allah de Verhevene zij met jullie.

Vandaag ontmoeten we voor de negende keer een groot geleerde en een van de bekende figuren van de hedendaagse islamitische da'wa.

En met een man die zichzelf heeft opgeofferd.

En zijn tijd en zijn leven.

Voor Allah, de Gezegende en Verhevene, en hij gaf wat hij kon, moge Allah hem genadig zijn en hem vergeven.

Hij probeerde in een moeilijke omgeving te werken, zich in te spannen en te geven.

In een omgeving waar de meeste vromen aan de aarde gehecht waren.

Ze gaven alleen om zichzelf, hun gezin en hun kinderen, en verder interesseerde de wereld hen niet.

Hij leefde in een complexe omgeving, complex qua sektarische samenstelling, wat men tegenwoordig etnische of raciale samenstelling noemt.

En complex qua religieuze samenstelling, en complex door de chaos en onrust die het wereldwijde kolonialisme daar heeft veroorzaakt.

En hij deed alles wat binnen menselijke inspanning mogelijk is om deze situatie te verbeteren.

En hij stierf terwijl hij nog steeds bezig was met zijn werk en zijn inzet, moge Allah hem genadig zijn en ons en hem vergeven.

En onze persoon van vandaag is de geleerde Abu al-A'la.

Zoon van Ahmad Hasan Mawduudi, moge Allah hem genadig zijn.

Hij werd geboren in de stad Aurangabad in Hyderabad in India in het jaar 1321.

Dat is ongeveer een eeuw geleden.

Dat komt overeen met het jaar 1903 volgens de christelijke jaartelling.

De stad Aurangabad, en Aurang is een centrum.

Of een stad die is genoemd naar de grote sultan.

De grote die vijftig jaar over India regeerde.

Hij was een rechtvaardige, machtige, strijdbare en vrome sultan, en dat is Aurangzeb.

Een geleerde, anders dan de beroemde Mogol-sultan.

Deze sultan heeft een bijzonder en interessant verhaal, maar dit is niet het moment ervoor. Het belangrijkste is dat in deze stad al-Maududi, moge Allah hem genadig zijn, is geboren. Ze heet Aurangabad.

Dus de stad van Aurang, en "abad" betekent stad.

In Hyderabad, in een moeilijke tijd eigenlijk, in het jaar 1903.

De Engelse kolonisatie deed zijn werk in het land.

En liet een grote invloed achter op Groot-India.

En Groot-India omvatte toen India met zijn huidige grenzen.

En het omvat Pakistan, en het omvat Bangladesh, of wat toen bekend stond als Oost-Pakistan, of wat een deel was van Groot-India.

Dus het Indiase subcontinent in die tijd, toen Maududi werd geboren en lang daarna.

Deze moderne politieke indelingen bestonden toen niet.

Al deze indelingen zijn pas later ontstaan, in zijn tijd was India één geheel.

Dat zijn India en Pakistan, Oost-Pakistan, Bangladesh, dit alles was één geografische eenheid.

En politiek. Hij werd geboren om de Engelse kolonisatie en haar wreedheden in India mee te maken.

En om het grote onrecht en de zware onderdrukking te zien.

En om de honger, armoede en ellende te zien die zijn landgenoten en familie treft.

En hij werd geboren om dit allemaal mee te maken.

Zijn vader was Ahmad Hasan al-Mawdudi.

En een voorname familie, een familie met een nobele afkomst.

Het is een Husaynitische familie, Husaynitisch die teruggaat tot al-Husayn ibn Ali, moge Allah tevreden met hen zijn.

In India zijn er veel adellijke Alawitische families, en de reden is dat zij vooral uit Jemen zijn geëmigreerd.

Ze vestigden zich in grote aantallen in India, hetzij om te vluchten voor onderdrukking, of om andere redenen, zoals het verspreiden van de islamitische boodschap, of voor handel.

Er zijn dus veel Indiase families, en zij zijn grote geleerden, ik bedoel, degenen die er zijn, zijn grote en vooraanstaande geleerden.

Abu al-Hasan al-Nadwi, moge Allah hem genadig zijn, is een grote en vooraanstaande geleerde, en Abu al-Hasan Hasani, en een neef van Abu al-A'la al-Maududi, en Abu al-A'la al-Maududi is Husayni en hij is Hasani.

Zij hadden een grote invloed op de hedendaagse Indiase werkelijkheid.

Terwijl het overlijden van Abu al-Hasan Nadwi twintig jaar of meer na Abu al-A'la plaatsvond.

Abu l-Ala werd geboren in het jaar 1321 en overleed in het jaar 1399, 1979.

Zoals ik jullie vertelde, is jouw vader een man die afstamt van Hussein ibn Ali.

Hij was advocaat, en zoals bekend verdedigt een advocaat de zaken van mensen.

De meeste van deze advocaten verdedigen soms het onrecht en soms het recht.

Hij vertrouwt op het geld dat hij krijgt, en op de status van de persoon die hij verdedigt, en daarna maakt het hem niet uit of de zaak rechtvaardig is of onrechtvaardig.

Deze man werd gewaarschuwd en kreeg advies, een van de vromen gaf hem advies en zei: pas op, pas op dat je niet de mensen van het onrecht, de onderdrukkers en de misdadigers verdedigt.

Hij toonde oprechte berouw, en als onderdeel van zijn berouw stopte hij volledig met het werk als advocaat en liet het achter zich.

Maar daarna keerde hij terug, en hij nam Allah de Verhevene tot getuige.

En hij nam zijn leraar tot getuige, en hij getuigde tegenover zichzelf dat hij alleen nog zaken zou verdedigen waarvan hij zeker wist dat het om onrechtvaardig behandelden ging, en dat het zaken van waarheid waren waarin geen onrecht zat.

Zo was zijn vader op dit niveau, zodat jullie, broeders, weten hoe kinderen opgroeien als hun vader vroom is. Hebben de geleerden van tafsir niet gezegd over het woord van Allah de Verhevene: en hun vader was vroom?

Ze zeiden: het was de zevende grootvader, de zevende grootvader van hen, van de ouders of van de twee zonen, was vroom, en Allah de Verhevene schonk voordeel door de vroomheid van de zevende grootvader.

Hij schonk het nageslacht voordeel, en stuurde hun een profeet van de ulul azm.

En een vrome dienaar, als we niet zeggen een profeet, daar is verschil van mening over, maar het meest waarschijnlijke is dat het een vrome dienaar was. Al-Khidr, dus Allah stuurde voor hen een grote profeet en een grote vrome dienaar om de muur te herstellen voor de twee wezen.

Stel je dit alleen al voor. Allah de Verhevene stuurde deze twee.

De grote mannen om de muur van de twee weesjongens te herstellen. Glorie aan Allah de Verhevene.

Het belangrijkste is, omdat door de vroomheid van de ouder, en hier, toen de ouder vroom was, schonk Allah de Verhevene hem dit nobele kind.

Slim, verbazingwekkend in zijn vermogen, energie en toewijding.

Abu al-A'la, zijn vader nam hem mee naar de bijeenkomsten van de vromen.

Hij was vier jaar oud, en zijn vader nam hem mee naar het gezamenlijke gebed.

Hij volgde lessen over de islamitische wetenschappen in de moskeeën.

Hij luisterde naar de imams en geleerden, en leerde de Muwatta van Malik uit zijn hoofd. Luister, dierbaren.

Hij leerde de Muwatta van Malik uit zijn hoofd.

En hij leerde de Koran uit zijn hoofd, en kreeg daar veel aandacht voor.

Hij kreeg daar veel aandacht voor, en men bekommerde zich zeer om hem.

De vader trok zich terug met zijn zoon, zodat je weet hoe opvoeding gaat. Dus als iemand van jullie dit in zijn kinderen kan planten, is dat iets groots.

De vader trok zich terug met zijn zoon en bleef hem de geschiedenis van India vertellen.

En de heldendaden van de moslims in India en hun veroveringen daar, en hij vertelde hem over de grote moslims en de helden van de moslims.

Zoals Aurangzeb, zoals Mahmud al-Ghaznawi, en zoals, ik bedoel, deze grote helden die werkten, zich inspanden, gaven en opofferden.

Zo groeide het kleine kind op, helemaal vervuld van trots.

Op de geschiedenis van zijn land, op de geschiedenis van de grote moslims en de helden van de moslims, en op zijn afstamming van de Hasanitische familie, dus dit was ook een bron.

Dit gaf hem kracht en energie, en ook door de voortdurende begeleiding van zijn vader.

Dus een jongen of kind van vier jaar oud die de vijf gebeden in de moskee in gemeenschap verricht.

Dit laat je zien hoe deze grote man is opgevoed.

Hij woonde de lessen bij van mijn leraren in de Arabische taal en literatuur.

En welsprekendheid en retoriek, vóór het ochtendgloren.

Let op, dierbaren, vóór het ochtendgloren, ze studeerden hier, vóór het ochtendgloren.

Tegenwoordig, als een van ons na het fajr-gebed bij iemand aanklopt, raakt die persoon geïrriteerd en zegt: Wat is dit? Deze persoon heeft geen manieren, hoe kan hij na fajr bij ons komen, hoe kan dat?

Maar deze jongen ging voor fajr al naar zijn leraren. Wanneer zou hij dan slapen? Wanneer zou hij aanwezig zijn? Wanneer zou hij studeren? Maar de hoge ambitie die Allah de Verhevene in het hart van dit kind heeft gelegd sinds zijn jeugd.

En zijn vader was extreem arm, heel arm.

Hij kon zelfs niet in Aurangabad of Hyderabad blijven, dus emigreerde hij naar Bhopal.

Hij ging naar Bhopal om in het levensonderhoud te voorzien, hij had niets, hij kon niet dat inkomen vinden dat genoeg was om zijn kleine gezin te onderhouden.

En Bhopal heeft ook een bijzonder verhaal, want haar koningin, de koningin van Bhopal, is beroemd, en zij trouwde met Sadiq Hasan Khan al-Qannawji al-Bukhari.

Zij was de koningin van Bhopal, en natuurlijk werd hij koning van Bhopal. Hij was een groot geleerde, en zij haalde een drukpers voor hem zodat hij zijn boeken kon drukken.

Hij overleed veertien jaar voor de geboorte van Abu al-A'la, in het jaar 1307. Sadiq Hasan Khan is bekend, een geleerde die beroemd is.

Daarna was dit koninkrijk islamitisch, en werd het later door India ingelijfd.

Zoals bekend is. Dus hij emigreerde naar Bhopal en vestigde zich daar. Abu al-A'la hoorde dat zijn vader verlamd was geraakt.

In Bhopal, dus hij en zijn moeder gingen snel naar Bhopal om hem te behandelen.

De vader, of om bij de vader te blijven en voor hem te zorgen.

En dat is wat er gebeurde, hij bleef bij zijn vader tot zijn vader overleed, een jaar later.

Ja, in het jaar achtentwintig negenhonderd en duizend. Zijn vader overleed in het jaar achtentwintig negenhonderd en duizend, in het jaar zeven.

En veertig driehonderd en duizend.

Hier, toen zijn vader overleed, begon hij zich vrijer te bewegen, hij begon met een grotere inzet. Wat deed deze zoon? Luister naar deze grote vastberadenheid.

Hoe het is als het geloof het hart en verstand van een mens vult.

Als de da'wa zijn leven vult, en het wordt.

Het neemt zijn hart en zijn gevoelens volledig in beslag. Hoe kan hij geven, hoe kan hij opofferen, hoe kan hij zich inzetten, hoe kan hij zonder rekening te houden bijdragen? Dit is die jongen.

De jonge man, de jeugdige, heeft Engels gestudeerd.

En hij beheerste het in vier maanden. Vier maanden en hij beheerste de Engelse taal. Vandaag de dag studeert een van onze studenten veertien jaar Engels.

Op de kleuterschool, de voorschool, privéscholen, de basisschool, de onderbouw en de bovenbouw, en hij komt eruit zonder dat hij één zin in het Engels kan zeggen die nuttig is, na veertien jaar Engels studeren.

En als hij op een openbare school zit, dan na zes jaar, groeit een jongen op in al die jaren en studeert af, en hij kan niet eens één correcte zin in het Engels uitspreken.

Dit is een tragedie. Deze jongeman beheerste de Engelse taal in vier maanden, en hij vertaalde zelfs een aantal boeken van het Urdu en Arabisch naar het Engels op een goede manier. Stel je voor.

Hij haalde zijn middelbare schooldiploma toen hij veertien jaar oud was.

Hij trok de aandacht door zijn intelligentie, scherpzinnigheid, toewijding en het goed opnemen van kennis.

Dit zijn allemaal aanwijzingen voor een hoge mate van scherpzinnigheid.

En voor een grote bereidheid, en voor inspanningen vanaf jonge leeftijd, waardoor hij de lokale situatie oversteeg.

In die tijd, dierbaren, was de strijd op zijn hevigst tussen de Hindoe Congrespartij.

En de Engelse regering.

Abu al-Ala had toen natuurlijk een klein, regionaal tijdschrift opgericht.

Om niet op de zaken vooruit te lopen: na het overlijden van zijn vader verhuisde hij van Bhopal naar Delhi. Delhi is het juiste woord.

Daarom wordt iemand die uit Delhi komt "Dehlawi" genoemd, en Dehlawi verwijst naar Delhi. Delhi is het juiste woord, maar de Engelsen maakten er "Delhi" van, omdat "Dehli" moeilijk voor hen was, dus veranderden ze het in "Delhi".

Maar hij ging naar Delhi en bleef daar een aantal jaren om te studeren. Hij volgde de middelbare school, richtte een klein tijdschrift op en was hoofdredacteur ervan. In die tijd.

Steunde of verdedigde hij het idee van onafhankelijkheid voor India, zonder twijfel.

Want niemand wil kolonisatie, en deze kolonisten hebben veel kwaad aangericht op aarde, ze hebben het land verwoest en allerlei daden begaan.

En de Engelsen probeerden natuurlijk met alle macht Afghanistan in te nemen.

Ze wilden dat hele gebied samenvoegen tot één geografische en politieke eenheid, maar dat lukte niet, want de Afghanen waren moeilijk, ze konden hen niet aan.

Natuurlijk, de Indiërs waren de Engelsen.

Ze namen de Indiërs, en dit was helaas algemeen bekend.

Ze namen de Indiërs, hindoes, sikhs en moslims allemaal, ze namen hen om tegen andere volkeren te vechten.

En ze gebruikten hen in de Eerste Wereldoorlog, en zoals bekend is de wereldoorlog een enorme wereldwijde oorlog, ze gebruikten hen op de slechtste manier, zoals Frankrijk, als jullie je herinneren, de islamitische volkeren gebruikte.

In Tunesië.

En Algerije en Marokko tegen elkaar, zo werden ze ingelijfd in het Franse leger.

Ze namen Tunesiërs mee naar Algerije, en Algerijnen naar Marokko, en zo deden ze helaas, en ze stuurden.

Duizenden Marokkaanse jongeren.

In de Eerste Wereldoorlog en de Tweede Wereldoorlog, zo deden ze, want deze mensen zijn laf, ze zijn bang voor hun belangen, ze zijn bang voor zichzelf, dus sturen ze anderen.

Daarom was het afkomen van de Engelse kolonisatie een nationale eis, zoals men zegt, en Maududi deed hier natuurlijk aan mee, hij deed hier zeker aan mee.

Maar Gandhi, de leider van de hindoeïstische Congrespartij.

Liet de moslims in de steek. Nadat de Engelse overheersing vertrok, begon hij de moslims te beschuldigen van terrorisme. SubhanAllah, wat lijkt vandaag op gisteren.

Wij zijn terroristen, en wij verspreiden onze religie met het zwaard.

En dat zij, dat zij barbaars zijn, en dat de Arabieren een barbaars volk zijn, dat naar ons land kwam en de mensen met geweld tot de islam bracht, en dat zij, dat zij, dat zij.

Dus Gandhi keerde zich tegen hen nadat de moslims hem hadden geholpen en naast hem stonden voor de onafhankelijkheid. Hun beloning was als die van Sinmar.

Hier zweeg de man, en een van de belangrijkste eigenschappen van Maududi was moed.

De waarheid spreken en daarin moedig zijn, dat is moed. De waarheid spreken en daarin moedig zijn, en hij vleit niet als hij de waarheid kent, hij vleit daar niet in.

Dus schreef hij zijn prachtige boek 'Jihad in de islam', en dat boek bestaat nu nog.

Al-Mawdudi had zijn boeken al in zijn jeugd geschreven, aan het begin van zijn jonge jaren, om Gandhi van antwoord te dienen.

Aantijgingen dat de islam een religie is die zich met het zwaard heeft verspreid, en hij legt hem uit dat de islam een geweldige religie is, een nobele religie, en dat hij niemand heeft gedwongen en er geen dwang is in de religie, en hij legt het algemene idee uit.

Over de kwestie van jihad in de islam, en al-Mawdudi.

Hoeveel boeken heeft hij geschreven, broeders? Hoeveel denken jullie dat een man, wiens bezigheden ik zo zal noemen, en zijn beperkte tijd.

Hij schreef honderdvijftig boeken.

Honderdvijftig boeken, en hij schreef duizend brieven.

Duizend brieven schreef hij aan vooraanstaanden, hoogwaardigheidsbekleders en leiders.

En hij schreef honderdvijftig boeken in zijn leven, dat bijna tachtig jaar duurde, zodat je de grote inzet ziet die hij had. Sommige van die boeken hadden veel invloed.

Op het islamitische toneel, zoals bekend is.

En de grote geleerde Abu al-Hasan al-Nadwi, moge Allah hem genadig zijn, en moge Allah ook Abu al-A'la genadig zijn, zegt:

Hij zegt: Ik ken niemand die zo'n invloed heeft gehad op de hedendaagse islamitische generatie als Abu al-A'la al-Maududi. Ondanks de verschillen die er tussen hen waren.

In hun zienswijzen, want professor Nadwi had een bepaalde manier van da'wah, en professor.

Abu al-A'la had een andere manier van da'wah, dus er was tussen hen, zoals het is tussen geleerden of denkers of predikers, ieder van hen is als een school op zich.

Maar kijk naar de verfijnde omgangsvormen, hoe professor Nadwi spreekt over professor Abu al-A'la al-Maududi, terwijl er tussen hen in hun leven reacties en discussies waren.

In de methoden van da'wah, maar kijk wat de grote zegt over de grote. Daarom, mensen van verdienste herkennen verdienste niet.

Behalve mensen van verdienste zelf, behalve mensen van verdienste dus.

De mens spreekt over de groten en de aanzienlijken.

Zonder enige rem of geweten, zonder geloof of fatsoen. Weet dan zeker dat deze persoon een probleem heeft en ziek is.

Het is geen schande, broeders, dat een mens fouten maakt. Want ook Abu al-A'la maakte fouten, hij is immers een mens.

En ook de heer Nadwi maakte fouten. Niemand van ons is zonder fouten of heeft altijd gelijk, behalve de Profeet ﷺ, hij is beschermd tegen fouten ﷺ.

Wat betreft de rest, de overige mensen, zij maken allemaal fouten. Daarom beoordelen wij een mens niet alleen op zijn fouten.

En ook niet alleen op zijn goede daden, maar we beoordelen hem op zijn goede en slechte daden, op zijn positieve en negatieve kanten, en daarna vellen we een oordeel over hem.

Er is dus geen twijfel dat deze grote man fouten had, want hij is een mens.

En hij was niet diepgaand in de islamitische kennis, hij was geen grote geleerde, maar hij was een ontwikkelde prediker, zijn ziel doordrenkt met liefde voor de islam.

En hij had een behoorlijke kennis van de islamitische wetenschappen, hij had de Muwatta van imam Malik uit het hoofd geleerd en kennis opgedaan bij sommige geleerden, maar hij was geen geleerde zoals de geleerden van India.

Daarom hadden de geleerden van India soms een bepaalde houding tegenover zijn da'wah, en dit gebeurt zoals ik jullie zei, er is dan verschil van inzicht.

De man was dus geen geleerde, maar hij was een grote, ontwikkelde prediker, zijn ziel was doordrenkt met liefde voor de islam en werken voor de islam, en hij heeft prachtige resultaten voortgebracht.

Hij heeft iets voortgebracht wat duizenden geleerden niet hebben voortgebracht, en dit getuigenis komt van Abu al-Hasan al-Nadwi, en dat is het getuigenis van een groot man, hij zegt: ik ken niemand die invloed heeft.

In deze tijd heeft de heer Abu al-A'la al-Maududi, moge Allah hem genadig zijn, invloed gehad.

Zo was deze man: hij was vrijgevig, hij was een denker, hij was een prediker.

Hij schreef of was hoofdredacteur van een tijdschrift genaamd "Tafsir al-Qur'an", en hij bleef het begeleiden tot hij stierf, moge Allah hem genadig zijn. Tot aan zijn dood begeleidde hij het tijdschrift.

Het tijdschrift "Tafsir" of "Tafsir al-Qur'an". Dit tijdschrift heeft een bijzonder verhaal.

Hij was de hoofdredacteur ervan, en hij was degene die het drukte.

En hij was de verspreider ervan, hij verspreidde het op de fiets in het begin van zijn leven.

En hij is degene die de abonnementen verzamelt.

En hij verkoopt het zelf, want het tijdschrift is de vertolker van de Koran.

Het is Abu al-Ala al-Maududi. Abu al-Ala is het tijdschrift, er was niemand die hem hielp in het begin van het tijdschrift. Hij was alleen, helemaal alleen in dit tijdschrift, hoofdredacteur, verspreider en drukker.

En verkoper en promotor van de abonnementen.

Om te leren wat grote inzet is. Hoeveel nachten, zegt hij over zichzelf.

Of een van zijn leerlingen vertelt over hem, als ik het me goed herinner, hij zegt dat hij na het avondgebed het tijdschrift binnenging.

En hij ging er alleen uit bij het ochtendgebed om het fajr-gebed in de moskee te verrichten.

Daarna keerde hij terug naar huis om een paar uur te slapen zodat hij zijn energie kon herstellen, en daarna ging hij weer terug naar het tijdschrift. Stel je voor, van het isha-gebed tot het fajr-gebed zat hij aan het tijdschrift te werken, schrijvend en controlerend.

En ook met drukken en verspreiden. Doorzettingsvermogen, doorzettingsvermogen. En hoeveel nachten gingen er voorbij dat hij vanwege zijn grote armoede niets anders vond dan linzen en water. Dit, dit was het eten: linzen en water.

In lange dagen van mijn leven, en hij vertelt over zichzelf: ik nam een stuk droog brood en ging naar de rivier om het nat te maken zodat het zacht werd, en ik at het om mijn honger te stillen.

Stel je voor hoe deze mensen werkten, terwijl wij vandaag de lekkerste dingen eten.

En we genieten van grote zegeningen, van alle kanten, en we hebben zoveel goeds en overvloed waar wij Allah, de Verhevene, vragen het voor ons te vervolmaken en niet te laten ophouden. Maar kijk naar hun toewijding.

Kijk naar wat wij geven, kijk naar ons werk en onze inzet, en kijk hoe zij werkten, zich inspanden en gaven terwijl ze het moesten doen met stukjes brood of slokken water.

Of happen van linzen waarmee ze hun rug recht hielden, en toch werkten en zich inspanden.

Zijn kleding was versleten, een arme man die niet in staat was nieuwe kleren te kopen. Hij at zo en zijn kleding was zo, maar kijk naar zijn vrijgevigheid, zijn geven.

Een vrijgevigheid waarvan de echo weerklinkt door de tijden heen, totdat Allah de aarde en wie erop zijn erft.

Vandaag zijn er generaties die leren uit zijn boeken. Of we het nu met hem eens zijn of niet, er zijn altijd generaties die leren uit zijn boeken, profiteren van zijn kennis, en dat zijn er miljoenen.

Deze bescheiden man, en als zijn uiterlijk zo was, zijn kleding zo was en zijn eten zo was, dan heeft hij toch dit voortgebracht.

En hij gaf deze bijdrage. Daarom, broeders, de moslim blijft niet stilstaan, niets houdt hem tegen, hij beweegt, springt over hindernissen, overwint problemen.

Luister naar zijn woorden in zijn geweldige boek "Tadhkirat Du'at al-Islam".

En hij vergelijkt op een conferentie van de Islamitische Groepering, waarover ik later zal spreken hoe hij die heeft opgericht.

Hij vergelijkt met de Japanse kamikazes.

Dat zijn de Japanse zelfmoordstrijders die in de Tweede Wereldoorlog de geallieerden enorm lastigvielen, en een van hen steeg op met zijn vliegtuig.

Goed, en hij dook naar de schepen, de geallieerde schepen met het vliegtuig, blies zichzelf op met het vliegtuig, dus het zijn bekende Japanse zelfmoordcommando's, de kamikazes, de mannen van de kamikaze.

Dus hij vergelijkt de jonge moslims die oproepen tot het geloof met de Japanse kamikazepiloten.

En hij zegt: als jullie geen opofferingsgezindheid hebben,

zoals deze kamikazepiloten die rondlopen met.

explosieven om hun middel, zichzelf opblazen op vijandelijke schepen en voertuigen, dan zal jullie oproep niet slagen.

Jullie oproep zal niet slagen. En hij zegt ook in prachtige, indrukwekkende woorden: maak van al je problemen een steen in de rivier.

Allah is de grootste. Bij Allah, als we dit zouden begrijpen, broeders. Ik ken mensen, als hun vrouw hen boos maakt.

Zijn nachten en dagen worden er niet door verstoord, en hij heeft er niets aan, zelfs als zijn baas één woord tegen hem zegt.

Slechte woorden verstoren zijn toestand niet, en woede en verdriet vullen zijn nachten en dagen niet, zelfs als een klein probleem hem helemaal uit het veld slaat.

Hij zegt: maak van al je problemen een steen in de rivier. Wat doet de rivier als er een steen komt?

Kijk, hij stopt niet, hij blijft nooit stilstaan, maar hij stroomt om de steen heen, rechts en links.

En het water verzamelt zich erachter en stroomt verder, en het is voorbij. Dus alle problemen, zegt hij, maak ze tot een steen in de rivier, leef met je problemen.

Leef ermee, ga verder in het leven terwijl je problemen met je meegaan, val anderen niet lastig met jouw problemen.

Probeer anderen niet te betrekken bij jouw problemen, leef met je innerlijke problemen, ga vooruit en beweeg, laat ze je niet tegenhouden en laat ze geen invloed op je hebben.

Want problemen, broeders, als ze invloed hebben op een mens, houden ze hem tegen en doden ze hem van binnen.

Ze zijn voorbij, dat wil zeggen, het heeft hem tot niets gebracht.

Ze hebben zijn leven volledig beëindigd. Zo was deze man, en hij spreekt ook zijn volgelingen toe op een andere bijeenkomst en zegt:

Als jullie geen emotie hebben voor de islam,

en het naleven en verspreiden ervan, zoals de emotie die je hebt als je kind ziek is, laat het je dan niet meeslepen.

Naar de dokter om het kind te behandelen.

Als je geen gevoel hebt voor de islam zoals dit gevoel, dan heeft het handelen geen nut.

Hoe is de mens als zijn geliefde kind ziek wordt, wat hoort hij dan? Zijn tranen stromen, en als hij snel naar de dokter gaat: mijn kind, mijn kind, mijn kind, en de mensen proberen hem te kalmeren omdat zijn kind ziek is.

Als deze ouder zou overlijden, wat gebeurt er dan? Hij zal voor jou vooruitgaan naar het bassin (al-Hawd), een schat voor jou zijn, en een voorspraak voor jou op de Dag des Oordeels. Zijn dood is goed, en zijn leven is goed.

Maar daarna zie je dat de ouder onrustig wordt en huilt, een menselijke emotie, de mens kan die niet tegenhouden. Maar hij zegt: als wij geen gevoelens hebben voor de oproep tot de islam.

En het verspreiden van de islam zoals dit gevoel, dan is er geen nut in de oproep en het werk.

Je ziet vandaag de da'wa, dit is een probleem binnen de opleving, waarom heeft de opleving tot nu toe haar vruchten nog niet afgeworpen?

Waarom hebben we tot nu toe geen duidelijke resultaten uit de opleving gehaald? De redenen liggen bij ons.

Wij zijn degenen die twee uur per week geven, vier uur per week, zes uur per week, en we denken dat we alles hebben gedaan.

Terwijl degenen die gaven en zich inzetten, hun hele leven draaide om de islam. Zij gaven op één dag tien, twaalf, veertien uur voor de islam.

Als vandaag iemand van ons één keer per week naar een lezing gaat, of één of twee keer per week naar een bijeenkomst, dan denken we dat hij iets heeft gedaan wat de eersten niet deden.

Terwijl men voor een gewone baan acht, tien, twaalf uur per dag werkt, en voor het werk voor Allah geeft men misschien een uur, uit schaamte misschien twee uur.

Dat kan niet. De vrome voorgangers zeiden: kennis geeft je niet eens een deel van zichzelf totdat jij haar.

Helemaal geeft, je moet jezelf er volledig aan geven. Dus, vandaag zeggen we: de da'wa geeft geen vruchten, of zelfs maar een deel van de vruchten, totdat je jezelf er volledig aan geeft, volledig.

Dus de zaak is ernstig, en die man wees er duidelijk op.

Heel helder en heel duidelijk.

Hij richtte de islamitische groep op in het jaar eenenveertig.

En negenhonderd en duizend, ongeveer dus.

Hij richtte deze groep op in die tijd, en India was nog steeds India, het was nog niet gesplitst.

Ze begonnen met vijfenzeventig mensen uit de notabelen, de vooraanstaanden, de geleerden en de docenten.

En deze groep groeide daarna uit tot honderdduizenden, maar kijk ook naar de inzet, hij begon met vijfenzeventig.

En hij bleef deze groep leiden tot het jaar 1971, dus dertig jaar.

Daarna trok hij zich terug om zich te wijden aan de da'wa, het schrijven, en dergelijke.

Toen vond de grote afscheiding in Pakistan plaats, en jullie weten wat er gebeurde, het is een triest verhaal, ik bedoel in India.

Na het vertrek van de Engelsen begonnen de hindoes de moslims te dwarsbomen, terwijl ze eerst samen één front vormden.

Ze hielpen hen om de bezetter te verdrijven.

En ze stonden hen geweldig bij, maar hun beloning was, zoals ik eerder zei, als de beloning van Sinmar: ze begonnen hen te dwarsbomen.

Ze begonnen hen te slachten en te doden, zoals bekend is. Tot op de dag van vandaag vinden er in India slachtingen plaats onder onze moslimbroeders, dag en nacht, en bijna niemand weet ervan, bijna niemand bekommert zich erom.

En de gruweldaden van de Babri-moskee zijn ons niet onbekend, en ook niet de gruweldaden van de fitna die plaatsvond.

Enkele maanden geleden, waarbij zoveel moslimlevens zijn geëist, en ook de gruweldaden waarbij mannen, vrouwen en kinderen in dorpen werden verbrand, het is een heel triest verhaal.

Toen de situatie erger werd, dus het leed, de onderdrukking en het geweld.

Grote problemen die opgelost moesten worden.

Ustadh al-Mawdudi was uit Delhi vertrokken om zich te vestigen in Punjab, op advies van zijn broer en ook zijn grote vriend, de dichter Mohammed Iqbal.

Iqbal was overleden in het jaar achtendertig negenhonderd, achtendertig negenhonderd, oftewel het jaar duizend driehonderdzevenenvijftig.

Iqbal had hem dus geadviseerd om naar Punjab te verhuizen.

Hij zei: Punjab is de bakermat van de islam en van bewegingen en oproepen, dus je moet daarheen gaan.

Hij volgde het advies op, hij hield heel veel van Iqbal, en hij verhuisde naar Punjab, maar hij stierf al snel. En Iqbal is de grote dichter.

Ik herinner me dat wij als kinderen op school zongen: China is van ons en de Arabieren zijn van ons.

Dit is natuurlijk het bekende lied van Iqbal, hij is een groot dichter en hoofdstuktitel, een groot dichter die spreekt over islamitische gevoelens, en zijn dichtbundel is vertaald door de grote meester Abdel Wahhab.

Azzam. Abdel Wahhab Azzam, hij vertaalde zijn dichtbundel, en ook Al-Sawi Shaalan vertaalde zijn dichtbundel, en de bundel is prachtig en aantrekkelijk, vol emotie en vol verlangen.

Meester Abu. overleed in achtendertig, negenhonderd en duizend, ongeveer in 1957, hij verhuisde naar.

Punjab. 1938, 1947 is het jaar van het ontstaan van Pakistan, daar waren grote voortekenen van de afscheiding.

De voortekenen wezen op een scheiding, er vonden grote slachtingen plaats onder de moslims, stemmen gingen op dat migratie en vertrek uit India verplicht was, zo ging het.

En dit gebeurde in het jaar 1947.

Pakistan werd officieel gescheiden van India, het werd Pakistan genoemd, het land van de islam.

En het scheidde zich af om de moslims in staat te stellen vrij te leven in de schaduw van hun islam, en.

te leven onder het gezag van de islamitische sharia, en dat het oordeel zou zijn volgens het Boek van Allah en de sunnah van de Boodschapper van Allah ﷺ. Dat is de reden van de scheiding. Dat is de reden van de scheiding van Pakistan met zijn beide delen.

Dus toen Pakistan zich afscheidde.

En Abu al-A'la stond toen aan de grens om de migrerende moslims te ontvangen, die tijdens hun migratie naar Pakistan de ergste slachtingen hebben meegemaakt.

De trein ging dan de tunnel in, en daar hielden de duistere hindoes hem tegen in de tunnel, en slachtten de moslims af, mannen, vrouwen en kinderen, zodat als de trein uit de tunnel kwam,

was er alleen maar bloed, lichaamsdelen en de dood, en bijna niemand overleefde behalve wie wist te vluchten.

Zulke slachtingen gebeurden veel op de migratieroute, ze hebben hen uitgekleed, beroofd, hun geld afgenomen en dingen met hen gedaan waar deugdzaamheid en menselijkheid zich voor zouden schamen, maar omdat het moslims zijn.

En voor moslims huilt niemand, zoals bekend is, wij kennen zulke dingen niet, maar als het om christenen of joden ging, zou de wereld op zijn kop staan.

Het doden van één persoon in een bos is een onvergeeflijke misdaad, maar het doden van een heel volk is een kwestie waarover men twijfelt.

Dus als het volk dat veilig is uit moslims bestaat, dan is het een kwestie waar veel over te zeggen valt. Maar als er ergens ter wereld een christen wordt gedood, dan komen de grootmachten meteen in actie, en dan is het terrorisme, en dit en dat.

Dit is natuurlijk het meten met twee maten, een probleem waar we tot op de dag van vandaag onder lijden.

En daarna de kwestie van Kasjmir, en de kwestie van Oost-Pakistan, dat nu Bangladesh heet, dit zijn allemaal gevolgen van de scheiding.

Die plaatsvond in 1947, 1366.

Hidjri, dus meneer Maududi stond aan de grens om de migranten op te vangen.

En de verwondingen en het leed dat hen trof. Islamitische broederschap, hij kon het zichzelf niet toestaan om in Lahore te zijn, terwijl zijn verblijfplaats in Lahore was.

Hij kon het zichzelf niet toestaan om in Lahore te zijn terwijl zijn broeders werden gemarteld, dus ging hij samen met zijn groep en familie naar de grens, waar ze deze migranten opvingen, onderdak boden en hielpen, zelfs als ze in de slechtste omstandigheden bij hen kwamen.

De leraar heeft natuurlijk lang gestreden.

Om de sharia in Pakistan te laten heersen, want zoals ik jullie zei, was dit de reden voor de afscheiding: zodat de moslims veilig en gerust konden leven onder het gezag van hun sharia, het Boek van hun Heer en de sunnah van Zijn Boodschapper ﷺ.

De leraar heeft in werkelijkheid lang gestreden, en het leger nam de macht over in Pakistan.

Ze legden obstakels op voor de islamitische sharia. Ayub Khan was daar een voorbeeld van, Ayub Khan.

Hij was een dictator en een tiran.

En hij accepteerde de oproep van Abu al-A'la om de sharia te laten gelden niet.

Dus zette hij hem meerdere keren gevangen. Toen ontstond de fitna van de Qadiani's in Pakistan.

En de fitna van de Qadiani's is een zeer gevaarlijke fitna. Wie zijn de Qadiani's? De Qadiani's zijn een creatie van de Engelsen.

De Engelsen, dierbaren, zijn mensen van sluwheid en listen. Zij bewegen zelf niet en spreken zelf niet, maar zij creëren volgelingen en handlangers die namens hen spreken.

En zij zijn het die handelen, zij zijn het die bewegen, zij zijn het die werken. Dit is altijd de gewoonte van de Engelsen geweest.

Gedurende de koloniale periodes en gedurende hun bezetting van de islamitische landen, creëren zij groepen onder hun toezicht en controle, en zij zijn het die handelen, zij zijn het die werken.

Zij zijn degenen die spreken, en zij nemen alles namens hen op zich.

Deze Engelsen hebben de Qadiyaniyya opgericht, die teruggaat op Ghulam Ahmad al-Qadiyani, die was.

Hij beweerde profeet te zijn, en hij accepteerde niet het duidelijke woord van de Profeet ﷺ dat hij de laatste der profeten is.

Mohammed is niet de vader van een van jullie mannen, maar hij is de Boodschapper van Allah en de laatste van de profeten.

Kortom, het was een koloniale creatie, zoals ik jullie zei, van Engelse makelij, dus hij riep uit.

Dat hij de profeet van het einde der tijden was, en dat de jihad tegen de Engelsen niet toegestaan is.

Want dit zijn, bedoelt hij, de leiders.

Zo zegt hij: dit zijn de leiders, en het is niet toegestaan om onrecht te bestrijden. Dit laat je duidelijk zien, het laat je duidelijk zien hoe deze man een handlanger is, hoe slecht hij is, hoe laag hij is en zijn ongeloof, en wij zoeken onze toevlucht bij Allah.

Dit kan een grote fitna zijn, vandaag in Amerika.

Ze hebben kanalen, ze hebben moskeeën, ze vertegenwoordigen de islam, dus ze spreken namens de moslims. Dit is de ramp.

Ze zeggen: wij zijn moslims, onze situatie is zo, en ze verspreiden hun vervormde, valse islam. Alles om de ware islam, mijn islam, te dwarsbomen.

De ware, duidelijke, bekende moslims.

De Qadiyaniyya is een ongelovige stroming, net als de Bahai, en over de Bahai hebben we het misschien de vorige keer gehad, maar de Qadiyaniyya is een zeer gevaarlijke stroming.

Ze verschilt van de Bahai doordat ze allebei een ongelovige stroming zijn, maar deze stroming doodt de geest van de jihad bij de moslims.

Ze verbieden de jihad volledig en zeggen dat deze Engelsen de leiders zijn. Dus toen ze naar Pakistan kwamen, natuurlijk, het was hun Pakistan.

Al-Mawdudi heeft zich op een geweldige manier tegen hen verzet.

En hij bleef in het tijdschrift tegen hen schrijven en hun slechte daden verduidelijken.

Voor zijn familie, zijn volk, zijn gemeenschap en voor de islamitische wereld, en wat doen zij? Ze konden hem niet meer verdragen.

Ze smeedden valstrikken voor hem om

van hem af te komen. Ze gingen naar Ayub Khan. Ayub Khan wilde van hem af, niet vanwege de Qadiani’s, maar omdat hij opriep tot het verplicht toepassen van de sharia.

En dat de sharia moet heersen, en dat Pakistan alleen is afgescheiden vanwege de sharia, en dat alles wat er met haar is gebeurd, alleen vanwege de sharia is gebeurd.

Dus hier heeft Ayub Khan hem gevangen gezet en een doodvonnis over hem uitgesproken.

Dit gebeurde in 1373, 1953.

Koning Saoed, moge Allah hem genadig zijn, was toen aan de macht.

Dat was dus na het overlijden van zijn vader, en hij bemiddelde in de zaak.

En hij stuurde, moge Allah hem belonen, naar Ayub Khan.

Hij vroeg hem dus om hem vrij te laten, maar hij ging daar niet mee akkoord.

En door de grote druk op Ayub Khan vanuit de hele islamitische wereld, werd het vonnis verlaagd van de doodstraf naar levenslange dwangarbeid.

Daarna werd hij vrijgelaten toen de staat van beleg voorbij was, zoals ze zeggen.

En dit was niet de eerste keer dat al-Mawdudi gevangen zat, want tien jaar later werd hij opnieuw gevangengezet.

In 1964, 1384.

En hij is natuurlijk overleden onder omstandigheden, broeders, die ons allemaal verdriet doen.

Hij stierf arm, verkocht zijn boeken, en hij was een islamitisch militair van het hoogste niveau.

En de schrijver van prachtige boeken die over de islamitische veroveringen gaan.

En die de eigenschappen van de islamitische militair en de islamitische leider beschrijven, en de strategieën van de islamitische krijgskunst, en hij was een geweldige Iraakse generaal.

Een moslim, oprecht in zijn islam, bezorgd om de moslims, hij is onlangs overleden zonder dat iemand het wist, hij stierf arm, hij verkocht zijn boeken om in zijn levensonderhoud te voorzien. Mahmoud Shaker Khattab.

Subhan Allah al-Azim, als hij een held was geweest, of een acteur, of een voetballer, of iets dergelijks, dan zou de wereld op zijn kop hebben gestaan vanwege zijn overlijden.

Maar toch sterft hij en niemand weet het, hij stierf twee jaar geleden, of minder, niemand wist het.

En de Arabische pers heeft het niet genoemd, terwijl ze zich bezighouden met de kleinste onbenulligheden, en toch hebben ze geen aandacht besteed aan deze grote reus.

Mahmoud Sheikh Khattab zegt: Ik was met de president van de republiek, Abd al-Salam Arif, de Irakees, ik bezocht Pakistan in 1384, 1964.

Dus vroeg ik de militaire leider om.

De modudi in zijn gevangenis te bezoeken, en hij stemde toe, en ze hadden hem ook tot een lange gevangenisstraf veroordeeld.

Hij zei: Ik wil met de militaire leider praten zodat hij jou vrijlaat.

Hij zei: Heb je hem iets verteld? Heb je met hem gesproken? Hij zei: Nee, ik wilde eerst jouw toestemming.

Toen klaarde zijn gezicht op, hij zegt: fout, hij zegt: hij werd blij en zijn gezicht klaarde op, en hij zei: Alhamdoelillah.

Ik zou nooit toestemming vragen aan die tirannen, en ik zou hen nooit om vergeving vragen. Hij zegt: Wij zijn op de waarheid, wat hebben wij gedaan? Wat hebben wij gedaan om zo gevangen te worden? Wij zijn op de waarheid.

Luister, de man wil voor hem bemiddelen, hij wil hem eruit halen, maar hij weigert dit met trots, waardigheid en eergevoel.

En hij verdraagt het om in zijn gevangenis te blijven, liever dan het valse te smeken en.

het valse en de mensen van het valse te vernederen. Zo was hij in zijn trots en waardigheid.

Toen schonk Allah de Verhevene hem trots, want broeders, trots zit in het toepassen van de sharia en in het jezelf houden aan de islamitische regels.

Dit brengt trots in het wereldse leven, en brengt trots in het hiernamaals als Allah het wil, wij denken dat van hem en Allah is zijn Rekenkundige.

En wij prijzen niemand boven Allah. Zo ging Maududi van gevangenis naar gevangenis, hij werd drie keer gevangen gezet, en één keer, zoals ik jullie zei, werd hij ter dood veroordeeld, en sommige keren was het een lange gevangenschap.

En hij bleef zich inzetten met zijn tong, zijn pen, zijn denken, zijn tijd en zijn werk.

Hij had ziektes, hij had van alles, maar hij reisde door het land, hij ging naar het oosten en naar veel landen om de islam te verspreiden en op te roepen tot het islamitische idee.

Zijn boeken getuigen daarvan, wijzen daarop, want hij heeft geschreven over allerlei aspecten van het islamitisch denken, hij heeft daarover geschreven.

Jihad, en ik zei: de strijder in de islam.

Hij schreef over het onderwerp van de vrouw, hij schreef over islamitische cultuur, hij schreef over het onderwerp van het islamitische kalifaat, en dat hield hem al bezig sinds zijn jeugd. Dus we zeggen: wanneer is deze man geboren?

In het jaar 1321, 1903. Wanneer viel het kalifaat? Het kalifaat viel daarna, na eenentwintig jaar. Dus als het Ottomaanse kalifaat viel, was.

In de bloei van zijn jeugd, aan het begin van zijn leven, laten we zien hoe de moslims in India gehecht waren aan het Ottomaanse kalifaat.

Hoe verdrietig en boos ze waren toen het kalifaat viel, subhan Allah, want het kalifaat was toen een symbool.

En het was echt aan het einde van zijn dagen, en het had geen werkelijke waarde meer.

En de zaken lagen in handen van de verdoemde Atatürk. Hoe dan ook, toen het kalifaat viel, waren de Indiërs diep bedroefd.

En wie het verdriet van de Indiërs wil begrijpen, en wat hierboven staat en wat ze deden en ondernamen, die moet de woorden van Abu al-A'la over het kalifaat en het koningschap lezen.

En lees ook het tijdschrift Al-Manar.

En wat daarin staat aan prachtige woorden over de kwestie van de val van het kalifaat, en hoe de moslims van India daarop reageerden. Ze reageerden echt op een geweldige manier.

Ze waren diep bedroefd toen het kalifaat viel, en riepen op tot het opnieuw instellen van het kalifaat. Ze deden hun best en onder hen was ook Maududi. Dus, Maududi had islamitische gevoelens.

En hij had een grote afkeer van nationalisme, of het nu Arabisch nationalisme was, of Indiaas, of Perzisch, of Turks nationalisme.

Zijn oma van moederskant was Turks, en hij kende het Perzisch en het Arabisch, dus hij was breed ontwikkeld, maar toch had hij een grote afkeer van nationalisme.

En hij riep op tot het bevrijden van de moslims van de smet van nationalisme.

Dat geen rekening houdt met de islam. Ik heb jullie eerder gezegd dat nationalisme in tweeën te verdelen is, herinneren jullie je dat nog van de vorige afleveringen, nationalisme is in tweeën te verdelen, een deel.

Dat is vijandig tegenover de islam, zoals het nationalisme van de Arabische Socialistische Ba'ath-partij.

En een ander soort is niet vijandig tegenover de islam, maar beperkt de islam tot een hoekje van het leven: de moskee, het dodengebed en wat aanbiddingsrituelen, en dat is het.

Dit terwijl de islam een religie en een staat is, Koran en zwaard, cultuur en kennis, wet en rechtspraak, en de islam is één geheel dat niet opgedeeld kan worden. Nationalisten willen het niet als geheel, ze willen slechts een deel ervan.

Het belangrijkste is dat Maududi zijn hele leven lang tegen het nationalisme streed. Hij had een hekel aan dit idee en riep op tot broederschap in het geloof en broederschap in de islam.

Wij zijn één umma met een prachtige, blijvende en grote boodschap, de boodschap van de islam. Ons boek is één, onze Boodschapper is één ﷺ, onze doelen zijn één, en hij streefde daar zijn hele leven naar.

Moge Allah hem genadig zijn. Zijn hele leven was dit zijn zorg en zijn bezorgdheid.

Bijna zijn hele leven, dat natuurlijk eindigde met een goede afsluiting, en hij kreeg de Koning Faisal-prijs, moge Allah hem genadig zijn, voor zijn dienst aan de islam. Deze man, dierbaren.

Hij was een van de oprichters van de Islamitische Universiteit toen die werd opgericht in het jaar 1381, en die werd opgericht in Medina.

Door een besluit van het Koninkrijk Saoedi-Arabië, en dit was een van de goede daden van dit land, namelijk het oprichten van de Islamitische Universiteit in een tijd.

Terwijl de hele Arabische en islamitische wereld overstroomde van een verwerpelijk nationalisme.

En ze waren, de islam was echt teruggetrokken, de islam was teruggetrokken in een hoek, en het hoogste woord was aan het communisme.

Aan het baathisme, het Arabisme, het verafgoden van het Nasserisme dat toen wijdverspreid was en enorm veel invloed had, en kortom aan alles behalve de islam.

Toen ze de Islamitische Universiteit in Medina oprichtten, was dat een geweldige ontwikkeling.

Het begin was veelbelovend, in 1381, en Maududi was een van de oprichters van de Islamitische Universiteit, een van de oprichters van de Islamitische Universiteit.

En hij was ook een van de oprichters van de Moslim Wereld Liga.

Ook dat is een prachtige organisatie, het was bedoeld als een kern voor een nieuw samenkomen van de islamitische wereld en een eenheid van de islamitische wereld. Dat was de bedoeling, maar Allah de Verhevene heeft anders beschikt.

Hij is lid van de Hoge Wereldraad voor Moskeeën, en hij is lid van veel verenigingen en veel raden. Ik noem dit zodat jullie weten waar hij allemaal mee bezig was.

Man, hij heeft duizendveertig boeken geschreven, en duizend toespraken geschreven, en een enorme beweging opgericht die zich verspreidde onder honderdduizenden, zelfs miljoenen.

In India en in Pakistan, en toch is hij oprichter van de vereniging en oprichter van de Wereldraad van Moskeeën.

En oprichter van de Islamitische Universiteit, en oprichter van tientallen internationale, lokale en regionale verenigingen en organisaties.

Wat is deze inzet? De hoge inzet. De mens, dierbaren, kan niet als de islam zijn hart en verstand beheerst.

Dus hij hield van de islam, en voelde de grootsheid van de islam en de pracht van de islam. Hij kan echt niet zo leven.

Het is niet mogelijk, want hij zal zich inzetten voor deze religie en alles doen wat hij kan voor deze religie. Dit is duidelijk, duidelijk en bekend.

Daarom heeft deze grote man, de islam volledig hem beheerst, en hij hield er intens van en vulde zijn leven ermee. Dit zijn de resultaten, dit zijn de resultaten.

En als wij over hen spreken, ik heb het jullie al vaker verteld.

We noemen hen niet alleen voor vermaak, ook al is vermaak deels het doel, dat is zeker, vermaak door over hen te spreken.

Het vermaak is mooi en groots, en het is iets wenselijks, maar het is niet alleen vermaak, we noemen hen voor lering, bezinning en om te handelen.

Zoals zij hebben gehandeld, en om hun pad te volgen en hun voorbeeld na te leven. Het moet, het moet, dit is een man die, zoals wij zeggen, niet-Arabisch is.

Een Indiër, maar de islam en de liefde voor de islam hebben hem volledig in beslag genomen, dus riep hij op tot islamitische eenheid en verbondenheid.

En hij hield enorm veel van de Arabieren, en sprak prachtig over hen in zijn boeken, en hij bezocht hen in hun landen, hij bezocht Mekka en Medina, en hij bezocht Syrië en andere landen.

De Arabische en islamitische landen, en hij wijdde zijn leven aan de islam, kort gezegd.

Boeken zoals dit boek, Jihad in de islam, zoals Het kalifaat en de monarchie, zoals De vier zuilen, zoals De aanbidding in de islam.

Zeer prachtige boeken, en zij zijn het die de ideeën van de generatie van de opleving hebben gevormd.

Daarom zeggen ze vandaag dat Bilan al-Mawdudi verantwoordelijk is voor de kwestie van onwetendheid, takfir en jihad.

Nee, dat is niet zo. Abu al-A'la had een zuivere visie in deze kwestie, maar hij bedoelde met onwetendheid niet ongeloof.

En hij bedoelde ook niet dat de mensen in de onwetendheid afvallig waren geworden en ongelovigen waren geworden, Allah beware, integendeel, hij was ver van takfir.

Maar dit werd zo begrepen uit zijn woorden, en sommige mensen vielen hem daarop aan en zeiden dat hij dat bedoelde. Ik heb jullie gezegd dat de man fouten had, hij is niet onfeilbaar, maar hij heeft in ieder geval een geweldige invloed gehad op de generatie.

De generatie van de opleving, en tot op de dag van vandaag lezen we zijn boeken, vragen we Allah om genade voor hem en spreken we goed over hem, spreken we goed over hem, en zo hoort het ook.

Natuurlijk, zoals ik jullie zei, trok hij zich in 1971 terug uit het leiderschap van de Islamitische Groepering en wijdde zich aan schrijven en creëren.

En aan ijver in de da'wa en het verspreiden van de da'wa. De Islamitische Groepering werd na de scheiding van India en Pakistan in tweeën gesplitst, elk met zijn eigen onafhankelijke methode. De Islamitische Groepering in India.

En een Islamitische Groepering in Pakistan, en elk heeft zijn eigen systeem, en elk heeft zijn eigen systeem, en elk heeft zijn eigen.

Bestuur en onafhankelijke organisatie.

Abu al-A'la, moge Allah hem genadig zijn, was in Pakistan in Lahore en leidde daar de Jamaat-e-Islami. Na zijn aftreden namen anderen het stokje over.

Maar in werkelijkheid heeft deze groep een duidelijke invloed gehad op de Indiase samenleving in het bijzonder, en op de islamitische samenleving in het algemeen, want het was een bewuste groep.

Er waren geleerden in India, er waren docenten, er waren geleerden, er waren intellectuelen, daar is geen twijfel over, en grote aantallen, en mensen die van de islam houden, en mensen met gevoel, de Indiërs hebben een prachtig gevoel.

En ze houden van de islam en zo, maar deze groep onderscheidde zich van al deze mensen door twee zaken.

Door bewuste kennis en door georganiseerd werk.

Islam, broeders, wordt geconfronteerd met enorme listen, echt heel grote listen van zijn vijanden. Deze listen zijn in de vorm van.

Organisaties werken dag en nacht, dag en nacht, om onze harten, onze gedachten en onze ideeën binnen te dringen.

Organisaties waarvoor de afgelopen tien jaar miljarden zijn betaald.

Onderzoeks- en strategische centra in Amerika, in Europese landen, in Rusland, in.

China, overal, en hun doel is het bestrijden van de islam en de moslims en het opwerpen van obstakels voor de islam en de moslims.

Dus onze vijanden werken met enorme organisatie, en zullen wij dan als individuen tegenover hen staan? Verdediging, als we het zouden slikken, is dat we deze verspreide krachten zouden bundelen.

En ze laten samenkomen in een prachtig geheel, zodat ze als één front werken tegen deze binnenkomende ideeën en de enorme intellectuele aanval.

En de enorme listen dag en nacht, en vergeet niet dat het zelfs vóór de onafhankelijkheid van Pakistan was.

Hij richtte zijn groep op en bleef zes jaar zitten, hij zat zes jaar in Groot-India, en werd blootgesteld aan grote hindoeïstische invallen, misdaden, misdaden, slachtingen en invallen.

Enorme intellectuele en invloedrijke aanvallen, dus hij deed alles wat hij kon hiervoor. Toen Pakistan en India gescheiden werden, kon hij echt met wijsheid, intelligentie, inzet en ijver,

en oprechtheid – zo schatten wij het in, en Allah is zijn Rekenkundige en wij prijzen niemand boven Allah – kon hij deze inspanningen bundelen tot één geheel om er een daad van te maken.

Een prachtig georganiseerde daad, die in staat is de vijanden het hoofd te bieden, en die de verspreide inspanningen kan bundelen, ze op elkaar kan afstemmen en nieuwe perspectieven opent voor het brede, prachtige islamitische werk.

Dit deed hij met wat er hier was, dus stel je voor als daar nog de geweldige culturele inspanning bij kwam, en de boeken die hij schreef, en de raadgevende toespraken die hij aan de koningen richtte.

En zijn grote zorg voor alles wat leidt tot de eenheid van de moslims en zijn deelname aan hun wereldwijde organisaties.

Zijn reizen naar het buitenland, naar Amerika voor lezingen, naar Europa, naar Arabische landen.

Dit is een groot man, dus hij is een groot man in zijn werk, zijn inzet, zijn vernieuwing, zijn toewijding en zijn opoffering. Het is genoeg, dierbaren, dat hij stierf zonder iets voor zichzelf achter te laten.

Hij liet geen onroerend goed achter, geen geld, geen.

rijkdommen.

Hij liet alleen kennis achter, en ijver, en inzet, en opoffering.

En Allah de Verhevene stond hem bij, dus mensen noemden zijn naam en droegen zorg voor zijn boeken.

Zijn kennis verspreidde zich, zijn verdiensten verspreidden zich, en hij leverde een prachtige bijdrage aan de tafsir van het Boek van Allah de Verhevene via zijn grote werk Tafheem al-Qur'an.

Hij leverde grote bijdragen op verschillende gebieden van de islamitische cultuur, en was zo een unieke, veelzijdige persoonlijkheid.

Met veel aspecten van eer, trots, werk en inspanning. Zo hoort een moslim te zijn: hij beperkt zich niet tot één hoek of plek, maar beweegt zich voortdurend.

Hij spant zich op meerdere plekken in, hopend dat Allah de Verhevene hem succes en leiding schenkt. Moge Allah de Verhevene onze overledene Maududi genadig zijn en zijn naam verheffen.

Onder de onsterfelijken, en moge Hij ons in de beste staat met de vromen verenigen. Hij is de Beschermer daarvan en de Almachtige. O Allah, zegen en groet onze meester Mohammed, zijn familie en alle sahaba.